Ζήσε με αγάπη

Μέτρησα κάποιες στιγμές και ξέμεινα από δάχτυλα. Με τα νύχια να αγναντεύουν τον ουρανό μέτρησα λάθη κοιτώντας ανάμεσα. Βρέθηκα να προσμετρώ αστερισμούς και διάττοντες αστέρες. Ο χρόνος περνούσε και το βράδυ φορτώθηκε από χιλιάδες αστέρια. «Για δες φωτιές τα λάθη μου, μου δείχνουνε τον δρόμο».

Η νύχτα φώτισε, σχεδόν μέρα. Και ξέρεις τι έγινε το επόμενο πρωινό; Άστρα και λάθη την είχαν κάνει. Βεντάλιες ανοιχτές τα δάχτυλα, καλύπτοντας τον ήλιο άφηναν δυο χέρια να μου σκιάζουν το πρόσωπο. Χέρια, δικά μου χέρια. Με φάσκελα προστασίας και δείκτη χαμηλό, σε παραλία γυμνιστών και αλήθειας, έκρυβα με ένα σεμνό ναρκισσισμό τη γύμνια μου και άφηνα τις ακτίνες να με μαστιγώσουν, να με τιμωρήσουν. Μαύρο το δέρμα με φερμουάρ στο στόμα, χωρίς λέξη ασφάλειας, με λέξη ανασφάλειας: σ’ αγαπώ... και μια αγωνία: «να έρθει και πάλι η νύχτα και να είναι το αστερινό το φως, λαμπρό, με λάθη που χαράζουν μονοπάτια».