Επόμενο πλάνο

Κοίταξε με πάθος την κάμερα... Το πλάνο είχε καταστραφεί. Τα κατάφερε πάλι! Λίγα καρρέ μας είχαν μείνει για να εμφανίσουμε τα καμένα μας. Μετά σε μια μπομπίνα μαζί με τα ρετάλια που έφυγαν από το καθοριστικό κόψιμο των όμορφων στιγμών μας.

Πίσω από το βιζέρ μου, Όμπρα Μαέστρα. Στη φωτομέτρηση της κόλασης τα νούμερα έφερναν συναρτήσεις. Περνώντας στο κάδρο της, μια εικόνα και γω με πρόβλημα στα νέτα. Μέσα στον χώρο της, πρόσεχε τα νότα, να μοιάζω φάλτσα νότα. Ούτε μια τόση δα προσπάθεια για να δικαιολογηθεί. Ο χώρος της είχε δεχτεί επίθεση και ας ήταν εκ των έσω. Αυτάρεσκη ηδυπάθεια και γύρω μου συντρίμμια.

Στα όρια τα στενά της με σαβανοκαμβά. Ζωτικός χώρος στα 35mm. Δυο πτώματα σε φέρετρο με ανάσες χαμηλές, που αντί για ταφόξυλα κρατούσαν τις πλευρές τους, κρεμασμένοι από ένα τοίχο με ένα καρφί Χριστιανικό και καθαγιασμένο.

Μέχρι το νέο πλάνο. αλλάξανε τα πλάνα μας. Μια λήψη μακρινή να κρύψεις τα σημάδια. Αύριο, καλύτερη μέρα.

Ζήσε με αγάπη

Μέτρησα κάποιες στιγμές και ξέμεινα από δάχτυλα. Με τα νύχια να αγναντεύουν τον ουρανό μέτρησα λάθη κοιτώντας ανάμεσα. Βρέθηκα να προσμετρώ αστερισμούς και διάττοντες αστέρες. Ο χρόνος περνούσε και το βράδυ φορτώθηκε από χιλιάδες αστέρια. «Για δες φωτιές τα λάθη μου, μου δείχνουνε τον δρόμο».

Η νύχτα φώτισε, σχεδόν μέρα. Και ξέρεις τι έγινε το επόμενο πρωινό; Άστρα και λάθη την είχαν κάνει. Βεντάλιες ανοιχτές τα δάχτυλα, καλύπτοντας τον ήλιο άφηναν δυο χέρια να μου σκιάζουν το πρόσωπο. Χέρια, δικά μου χέρια. Με φάσκελα προστασίας και δείκτη χαμηλό, σε παραλία γυμνιστών και αλήθειας, έκρυβα με ένα σεμνό ναρκισσισμό τη γύμνια μου και άφηνα τις ακτίνες να με μαστιγώσουν, να με τιμωρήσουν. Μαύρο το δέρμα με φερμουάρ στο στόμα, χωρίς λέξη ασφάλειας, με λέξη ανασφάλειας: σ’ αγαπώ... και μια αγωνία: «να έρθει και πάλι η νύχτα και να είναι το αστερινό το φως, λαμπρό, με λάθη που χαράζουν μονοπάτια».

Τους ζυγούς λύσατε!

Προ-μύθιος δεσμώτης. Με ένα μπουκάλι στο χέρι, ουρανοφόρος μέσα στη superman στολή του, ήρωας από τους λίγους. Ιδανικό παράδειγμα για νέες κορασίδες: «άνδρας ο κουβαλητής» που γράφει ιστορία. Ψηλά απ’ τον ουρανό, κοιτούσε το χάος και το θαύμαζε. Ικάρεια η αφέλεια του και η πράξη που ακολούθησε. Μια βουτιά χωρίς σκοινιά, μαριονέτα αυτόβουλη σε ένα καντήλι με μαύρο φιτίλι.

Ρούφηξε στα βάθη μέχρι ο πάτος ο θαμπός να μοιάσει με βιτρίνα- και αυτός, σε ρόλο μανεκέν κάτι να διαφημίζει. Έκθεμα στο ποτήρι του και θυμιατό στον χώρο, σε ένα «τσιγάρο αναφτό» –αυτά του παρανόμου-, στράγγιξε δάκρυ ελιάς, έλυσε την ψυχή του. Σκουπίζοντας το στόμα του και την αναπνοή του, μια σκέψη προσγειώθηκε στο αθάνατο φιλί του. Πνιχτή και αυτή, με μια θηλιά, παράμεσου οβίδα, στα δεξιά. «Σαφώς το είχε κρύψει».

Γυάλινη πολιορκία, γυάλινα τα όσα είπε, γυάλινα τα όσα ήπιε... σε γυάλινο κελί, βιτρώ, στουπιά με μπόμπες μπουκάλια και ένα κρεβάτι ελάσματα. Τρίζει η αναπνοή του και η γκόμενα φωνάζει «πιο βαθιά-πιό βαθιά». Και ύστερα, ύστερη πορεία, υστερική, ανάποδο ταξίδι στον ουρανό με μάτια καμωμένα, σπίρτο ιατρικό. Και η γκόμενα φωνάζει «δυνατά-πιο δυνατά». Βεντούζας το απαύγασμα όσο σιγο-καιγόταν στο οροπέδιο του σώματος του. Και η γκόμενα σωπαίνει... Στον ήχο του κρυστάλλου του καθώς τη χαιρετούσε, ψυχής αμάθεια διύλιζε επουράνια τον σκοπευτή της μέθης. Φαντάσου να μεθούσε - με ατσάλινα φτερά που λιώνουνε στο ψύχος...

Η επόμενη μέρα έφτασε απόγευμα και οι δείκτες δείχνουν μέσα. Παράλογο οτοστόπ και αυτό. Ζυγός που λύνει τους ζυγούς... Χωρίς στολής μονόγραμμα και η στάση να έχει ουρανό, παράκληση και μίτο: «πιό τρυφερά-πιο τρυφερά».

Σανάδες και World of mouth

Σαλιγκαριών χορός

Καταιγίδα ανάποδη, αυτές που ρίχνουν αίμα. Σαλιγκαριών χορός στο πριν σιγάσει. Με καύκαλα για ομπρέλα, άλλοι κουβαλούν το σπίτι τους, άλλοι τις αναμνήσεις τους και -αν έχεις θεό- άλλοι τον σταυρό τους. Γιορτή toreador και ο ταύρος με δύο καρφιά στα χέρια.

Χώμα σε χρώμα κόκκινο σουέντ, πανί τρεμάμενο και εσύ να ορμάς, ερήμου εμμηνόπαυση στο λάθος το στερνό σου. Με τις κεραίες σου ψηλά, σαν κέρατα επουράνια να αγναντεύουν τη λίμπιντο. Κεραίες αναπαραγωγής για να μην πιάνει σήμα.

Σ’ όσους αγρούς κι αν μπήκες, όσα φιλιά και αν ήπιες, στεγνή. Όταν τελειώσει η μπόρα, πορφυρόγραμμα αφήνεις χάδια. Ένα μαργαριτάρι εδώ, μια πέρλα παραπέρα και η γλώσσα σου να τρεμοπαίζει σε λεμονιού χολή πριν απ’ την Τρίτη μέρα. Ανάσταση ο Γολγοθάς και όλο σταυροδρόμια. «Και αυτό το ζαχαροπλαστείο ορίζοντα δεν έχει»;

Και μια γραμμή χαράζεις... Για δες, γλυκοχαράζει... Χωρίς ομπρέλας καύκαλο, σάλιαγκας ο γυμνός. Και δες, πάντα θα βρέχει.

Aρωματισμένες ναφθαλίνες

Με ένα φιλί σαν ξόβεργα, τα δόντια να χτυπάνε στα μαρμαρένια αλώνια, μαρμάρινης ανάσας η φροντίδα, τη γεύση να καλύπτει με αρωματισμένες ναφθαλίνες, σαν αυτές που βάζουν στα ανδρικά ουρητήρια.

Πύο και ούρα η αγκαλιά σου, όμοιας ανάσας τα φιλιά σου. Και αυτή η ελπίδα πως σ’ αγαπάω, με άρωμα μέντας να χωλαίνει.

Και όλο να ελπίζεις...
Και όλο να ελπίζεις...

Χωρις πολλά... γιατί ο έρωτας δεν θέλει πολλά

Στο τέλος της ταινίας «Πάντα Μόνος» η καλή πρόθεση παραμένει ανίσχυρη. Ο υπερβολικός έρωτας δεν καταφέρνει να εκτονωθεί. Μια αγκαλιά μακριά, όσα πέρασαν και χάθηκαν... Και αυτό το ανόητο δάκρυ –αυτή η γαμημένη σταγόνα εγωισμού- που δεν θα πέσει. Και ένα τραγούδι αναλογικά να θυμάται ό,τι δεν μπορεί να υποταχτεί σε ψηφιακή επεξεργασία –σαν τον έρωτα-, με λίγες γρατσουνιές και άλλες τόσες παραμορφώσεις...

Πιστεύω εις έναν θεό

Να πιστέψω μα δε με αφήνετε...
Κοράκια μαύρα, σκιασμένα ταβάνια με μορφές γαλήνιες, σοβαρές και αυστηρές.

Σαν αγιασμός, γλυκό κρασί, κυνηγημένος με ψίχουλα ψυχή και μάτια, νηστεύεις τα ανήστευτα και όσα δεν φοβάσαι.

Κόβεις τα γράμματα από τις λέξεις και τα αφήνεις στα βαθιά να πνιγούν και για σωσίβιο σωτηρίας, ένας σταυρός. Δεινοί κολυμβητές τον φέρνουν πίσω, ευχή να πάρουν. Και αν ένα «ήμαρτον», ένα «απεταξάμην», ένα συγκολλημένο «θεος-αν-είναι» και κάτι γράμματα από το «έσφαλα» στο στήθος γραπωθούν, το πόδι του βουτήξουν, στον όμορφο λαιμό του τυλιχτούν, εγκόλπιο στο στήθος, με μια πετσέτα αγκαθωτή με δροσερή χολή και ότι σε θυμίζει, παίρνουν ξόανου μορφή και δόξα απ΄ το κοντάρι του Αι Γιώργου.

Και αν σε φιλήσω σταυρωτά, βάζεις καρφιά...
Και αν σε αναστήσω στις 7, ύβρις και αυτά!

Πιστεύω εις έναν θεό και δεν με αφήνετε να αγιάσω

...και μια κλωστή να μας κράταγε

Βιομηχανικό το λάθος και μια κλωστή μας κράταγε. Μεταξωτό φινίρισμα σε βαμβακιού ανέμη, με ένα λάστιχο να μας ενώνει για να μην πέσουμε, μέσα το έξω και έξω το μέσα. Σε σκλαβοπάζαρο και ακόμα ζευγάρι, με ένα χαρτάκι κοστολόγιο και αντίτιμο μικρό, εκποίηση, στα ευρείας.

Εταιρικό το λάθος, εταίρων και έτερο. Πουλημένοι, όχι ξεπουλημένοι. Βίοι παράλληλοι, ένα στο αριστερό, δύο στο δεξί και κάθε τρίτη μέρα, τρία και αλλαγή.

Ζευγάρι από τα λίγα, ομοζυγωτικό σε σχέση επιμιξίας. Τα άκρα να φυλάσσει, τα νύχια να μην δείχνει στους οχτρούς.

Χώρια σε στέγη ομόκεντρη. Δύο μήνες στο συρτάρι να κοιμούνται -σε νάρκη φθινοπώρου- χωριστά και σε άλλα κουβάρια από ανθρώπου λάθος. Κοιτάχτηκαν στο πλέξιμο και με έναν αναστεναγμό είπαν με μια φωνή ψιθυριστή: πλησιάζει ο χρόνος της επιστροφής. Στη σκονισμένη αντάρα τους, πάλι στην ίδια πλύση, συνάντηση με ύφος κορυφής. Ζευγάρι ανάποδο, στης τροχαλίας τις στροφές, εκεί που οι άλλοι ξέρναγαν χρώμα και βρωμιές, περίμεναν την πρόπλυση σα να ήταν θεία χάρη: Να καθαρίσουν στις φουσκάλες από το περπάτημα, να μαλακώσουν και να αρωματιστούν με τα λούλουδα τα υγροποιημένα. Ύστερα στον ήλιο να λιαστούν κρεμασμένες σαν νυχτερίδες στο φως της μέρας και ένα λίφτινγκ με merito, σε μητρικό αγκάλιασμα, το 6 στο 9 της, να βρουν τη μητρική στοργή σε μίτρας αγρανάπαυση. Γονιμοποίησης το θαύμα και λάθος εργοστασιακό.

Γδαρμένοι από τα πέλματα, φθαρμένοι στα σημεία, μήνες λοιπόν στα βρώμικα, βδομάδες κρεμασμένοι και ξάφνου δάχτυλα ζεστά –και πάλι αγκαλιά-. Λάθος ανάποδο, σωστό, φτάνει σε λάθος χρόνο. Ξεχαρβαλωμένοι, ξεμανταρισμένοι, με μια τρύπα να στην καρδιά και στο μεγάλο δάχτυλο μα ακόμα πολύ-πολύ αγαπημένοι... και μια κλωστή να μας κράταγε!

Γυμνή (αλήθεια), φάρσες και... φωτογραφίες του Τζέραλντ Μπάτλερ

Γυμνή αισθάνθηκε την αλήθεια ο Τζέραλντ Μπάτλερ όταν στις 14.00 Αμερικής, στο φημισμένο για τη φιλοξενία των περισσοτέρων συνεντεύξεων τύπου ξενοδοχείο Four Seasons, ζητήθηκε σε αυτόν μεταξύ άλλων, να εκκενώσει τους χώρους. Λίγη ώρα πριν, και ενώ ο ηθοποιός βρισκόταν στο διάλειμμα των προσωπικών τηλεοπτικών συνεντεύξεων με αφορμή τη νέα του ταινία «Η γυμνή αλήθεια», ένα τηλεφώνημα στη διεύθυνση του ξενοδοχείου αναστάτωσε όχι μόνο τον αστέρα αλλά και τους υπόλοιπους φιλοξενούμενους του ξενοδοχείου που αναγκάστηκαν με μπουρνούζια, πετσέτες, παντόφλες και πιτζάμες να βγουν στην οδό Ντοχίνυ. Η απειλή τοποθέτησης βομβιστικού μηχανισμού στο ξενοδοχείο στην οποία αναφερόταν το τηλεφώνημα –και όπως αποδείχτηκε δύο ώρες αργότερα ήταν φάρσα- δεν έδειξε να ανησυχεί τον διάσημο για τον ρόλο του Λεωνίδα τους 300 Σκοτσέζο ηθοποιό που φωτογραφήθηκε με θαυμαστές του αλλά και μέλη της ομάδας ποδοσφαίρου του Μιλάνο που έμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο. Οι συνεντεύξεις για την υπόλοιπη μέρα ακυρώθηκαν και πραγματοποιήθηκε μια μικρή σε διάρκεια συνέντευξη τύπου στο εστιατόριο Il Cielo στις 16.00 απογοητεύοντας τους δημοσιογράφους που υπολόγιζαν σε προσωπικές συνεντεύξεις με τον επιτυχημένο ηθοποιό αφού ο περιορισμένος χρόνος –τον οποίο στο μεγαλύτερο βαθμό κατανάλωσε η ηθοποιός της σειράς Gray’s Anatomy Κάθριν Χάιγκλ- του επέτρεψε να απαντήσει μόλις σε δύο –αν όχι και μια παραπάνω λειψή- ερωτήσεις. Τυχεροί ήταν όσοι έπαιξαν μπάλα, που ο θρύλος τους θέλει υπεύθυνους για το περιστατικό που αναστάτωσε το Λος Αντζελες αφού φήμες θέλουν οπαδούς της ομάδας του Μιλάνο –ή κάποιας αντίπαλης- να πραγματοποίησαν την ανόητη φάρσα που επιβεβαίωσε για ακόμα μία φορά το χιούμορ του γοητευτικού ηθοποιού. Η γυμνή αλήθεια προς το παρόν θα αποσυρθεί στα ιδιαίτερα διαμερίσματα της για να ντυθεί και να παρουσιαστεί χωρίς μπουρνούζι και σαγιονάρες στο Ελληνικό κοινό στις 24 Σεπτεμβρίου.

Τιμητική απονομή στον Κάρλος Σαντάνα

...αλλά όχι χωρίς εντάσεις. Φήμες θέλουν να δημιουργήθηκαν εντάσεις μεταξύ εταιρίας διανομής των CD του εξαιρετικού καλλιτέχνη και της διοργανώτριας εταιρίας που ανέλαβε τη συναυλία.

Μέχρι το παραπέντε υπήρχε απαγόρευση από τους «δεν» στους «μεν» να συναντήσουν τον καλλιτέχνη τους και να του απονείμουν ένα τιμητικό βραβείο για τις συνολικές πωλήσεις της καριέρας του.

Ο Carlos Santana είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς στην ιστορία της ροκ και έχει συνδέσει την καριέρα του με την εν λόγω εταιρία, υπήρξε καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του πολύ αγαπητός από το ελληνικό κοινό, στη δε συναυλία του, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Μετά χιλίων βασάνων και κόπων, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία, κατάφερε τελικά να παραλάβει το βραβείο.

Η Giusy Ferreri στην Αθήνα

Μην πατάτε την θυμέλη ΑΚΑ Ο Τομ Χανκς και πάλι στην Επίδαυρο

Στο παρ’ ολίγον κατάμεστο θέατρο της Επιδαύρου, η «Φαίδρα» του Ρακίνα με την Έλεν Μίρρεν στον ομώνυμο ρόλο, πάτησε για τα καλά το πόδι της στη θυμέλη (κυριολεκτικά και μεταφορικά), προκαλώντας ενοχλήσεις σε θεούς… αγγέλους και δαίμονες.

Μια παράσταση σωστή, με τεχνική αλλά περιορισμένη ψυχή αποτέλεσε την καλύτερη δικαιολογία για τον Τομ Χανκς που αναψοκοκκινισμένος από το παρατεταμένο ραχάτι στον Ελληνικό ήλιο εμφανίστηκε σαν εξοργισμένος κώλος πιθήκου ανάμεσα στο κοινό.

Σε στιγμιότυπο που έπιασε ο φωτογραφικός φακός όπως θα δείτε, ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ αστέρας του Χόλυγουντ, περιγράφει στην Κυρία Λάτση πως του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν συνειδητοποίησε πως η «Φαίδρα» του Ρακίνα, δεν είναι από εκείνα τα πανέμορφα πορνογραφικά δημιουργήματα που καθιέρωσαν τη βραβευμένη με Όσκαρ «Βασίλισσα» στις συνειδήσεις του κοινού. Ο ίδιος θυμάται πως για τις ανάγκες του Οσκαρικού του ρόλου είχε αναγκαστεί να δείξει κωλαράκι, το οποίο μάλιστα χούφτωνε ο Αντώνιο Μπαντέρας, αν και στο τελικό μοντάζ της Philadelfia η σκηνή αφαιρέθηκε και προστέθηκε ως opening sequence στον Forrest Gump (Θυμηθείτε τα λόγια της συμπρωταγωνίστριας του: «Run Forrest, Run»).

Η Μαριάνα ακούγοντας προσεκτικά τα αναστατωμένα λόγια του και ενώ ούτε στιγμή δεν σταμάτησε να τον φωτογραφίζει με το κινητό της, προσπάθησε να μαζέψει τα αμάζευτα. Του πρότεινε λοιπόν να πηγαίνουν μαζί μόνο σε παραστάσεις στα Ελληνικά, εκεί που το αυθόρμητο χειροκρότημα του επιβεβαίωνε την αγάπη του για τη χώρα μας καλύπτοντας επιτυχώς την πιθανή άγνοια του για το ποιοτικό επίπεδο των όσων έβλεπε.

Χίλιες και μία στάσεις στο ορθόδοξο σεξ από τον Άνθιμο Ανανιάδη

Και άλλος Έλληνας με ταινία στην αλλοδαπή. Ο Άνθιμος Ανανιάδης μαθαίνει τους υπόλοιπους 1000 τρόπους (από τους 1001 που προτείνει η ομότιτλη ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί) για να απολαύσει την Ιεραποστολική στάση. Στην ταινία συμπρωταγωνιστεί η γνωστή από το pulp fiction Αμάντα Πλάμερ. Ας βλέπουμε λοιπόν και εμείς, να μαθαίνουμε και να παραδειγματιζόμαστε!

Κατερίνα Μουτσάτσου: Μεθυστική πέρα από τα όρια, σαν hangover

Η Κατερίνα Μουτσάτσου θα «σκοτώσει τη συνήθεια» στην ομώνυμη ταινία, μαζί και κάθε αμφιβολία, κάθε κακεντρεχή Έλληνα για την πορεία της καριέρας της εκτός Ελλάδας. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε να πρωταγωνιστήσει στην «περί ου ο λόγος» Αμερικανική ταινία ενώ η ολιγόλεπτη παρουσία της στην τεράστια εμπορική επιτυχία του «hangover» (ξεπέρασε τα 200 εκατομμύρια σε παγκόσμιες εισπράξεις), είναι μόνο η αρχή για αυτά που θα ακολουθήσουν.



Τελικά σωστά τα λέει ο σοφός λαός μας: ουδείς προφήτης στον τόπο του.

when Michael met Farrah...

Η δουλειά δεν είναι ντροπή (τα αφεντικά είναι)

Προστυχιά η χρήση της οικονομικής κρίσης ως βακτηρία για να δώσει πλασματικά άλλοθι στον καπιταλισμό και το κεφάλαιο. Ζωντανή απόδειξη, ο θάνατος του «Ελεύθερου ρύπου» (το «ρ» με «τ»).

Θα μου πεις, να την εξυγιάνουν την εφημερίδα με νέες προσφορές. Τι άλλο να βάλουν όμως: Έχουμε τα άπαντα του Θεοδωράκη (7 φορές το κάθε CD και με διαφορετικά εξώφυλλα), των Όσκαρ, του κακού κινηματογράφου ή της καλής εποχής της βιντεοκασέτας, της Δέσποινας Βανδή και του Πάριου, του Πάριου πριν και μετά τη Δέσποινα Βανδή.

Η μάνα μου μια μέρα έψαχνε απελπισμένη ένα γυναικείο σίχαμα με όψη περιοδικού. Μάνα Diva… (πάει και αυτό).
-Τι το θες μάνα;
-Έχει τσάντα παραλίας με δείγματα αντηλιακών και δεν θα βρω ανοιχτό σούπερ μάρκετ Κυριακάτικα πριν πάω στην Παραλία.
Στην παραλία τη συνόδεψε ένα βιβλίο αρχαίας γραμματείας –με Νιτσικό σχολιασμό- και η μοναξιά ενός limit up στο χρηματιστήριο των αντιαξιών της.

Αριστερίζω απόψε γιατί έχω μια καρδιά που χτυπά δεξιά και σε ανατομίας μάθημα σφίγγει τη σπλήνα και το συκώτι μου ζητώντας βοήθεια, σαν «στιγματισμένος πολέμου» με νούμερο στο χέρι.
Αριστερίζω γιατί οι εφημερίδα που διαβάζω δεν έχει δώρο λουκουμάδες, φτερά αεροπλάνων και δόσεις ηρωίνης.
Μα πάνω από όλα αριστερίζω γιατί το στροφόμετρο δεν συμβαδίζει με τα χιλιόμετρα που θα ήθελα να με πάει μπροστά το αμάξι της ιστορίας και η όπισθεν, "κοιτάει μπροστά".

Θα κλείσουν οι εφημερίδες, το ξέρω. Κάποιες βλέπουν το μέλλον στο internet, άλλες στο παρελθόν, σε τόμους δεμένους στα αρχεία του κράτους για να τα μελετήσουν μια μέρα Ιστοριογράφοι της πρώτης γενιάς.

Τι δουλειά να κάνω για να είμαι χαρούμενος (εδώ πάει το βίντεο);
Θα παραμείνω χαρούμενος αν δεν αμείβομαι σε συνάρτηση με τις ανατιμήσεις που προήλθαν από την οικονομική κρίση; Και αν όχι ο εργοδότης μου θα συνεχίσει να ανεβάζει τις τιμές των προϊόντων χωρίς να αυξάνει τον μισθό μου... χωρίς να δέχεται τα δικαιώματα μου... χωρίς να με ασφαλίζει όπως ο νόμος ορίζει... απολύοντας τους συναδέλφους μου και φορτώνοντας την δουλειά σε έμένα «τον τυχερό» που συνεχίζω και εργάζομαι για λιγότερα από 700 euro, όσα ακριβώς ζητά για κάθε μάθημα από τον μέσο φοιτητή τώρα που και η παιδεία οδεύει σε συνολικό ξεπούλημα μαζί με τον ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ και ότι άλλο μύριζε κράτος...

Κράτος εν κράτη, και καλά κρατεί... Μια καρδιά δεξιά που την οπλίζει το μίσος αυτοκαταστροφικά για να μην αφήσει λεκέδες... Κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς;

Και το αστείο… Θα κλείσουν οι εφημερίδες και δεν θα βρεθεί κανείς να το γράψει σε πρωτοσέλιδα.

(α ρε πιτσιρίκε, Ελευθεροτυπία έλεγες... και δεν πήρες το 50/50. Βέβαια η Γιάννα για ακόμα μία φορά ανοίγει τον δρόμο... βρε λες;)

Σεβασμός και τιμωρία

Με ευχαριστείς που σέβομαι τον χώρο που ζήτησες,
άφησες μια υπόνοια να μην τα ξαναπούμε...
Στο χέρι σου είναι το σφυρί, η βίδα όμως ειν’ στραβή
και όσο χτυπάς, σοβάς
και όταν μιλάς, τολμάς

Το σέβομαι, με σεβασμό λειψό
Στα δάχτυλα πως τρέμω!
Κλωστές σε εκκρεμές φθαρμένο, με ένα βαρίδι κωνικό, λειψό, καταραμένο
Σε μιας ταλάντωσης ρηχής που βάθος δεν ορίζει
Που πάτο δεν γνωρίζει...

Το σέβομαι, δεν το αποδέχομαι και ας ξέρω πως στα αλήθεια περίμενες βοήθεια.
Ένοχος! Σκυλί σε λάθος στάση, είσαι από λάθος πλάση, το τραίνο το’ χω χάσει, δεν κάνεις άλλη στάση.

Το σέβομαι, δεν το εγκρίνω
Το σέβομαι, δεν το προτείνω...

Mε τρίχωμα κλαμένο

Αρρωστημένα ζώα οι σχέσεις με τρίχωμα κλαμένο,
Στα νύχια τα παπούτσια δεν χωράνε και όταν τρυπούν το πάτωμα με λιγδιασμένα «θέλω», κόμποι τα λόγια τους για όσα θα δειλιάσουν.

Ζώα εμπύρετα,
Με ένα «εγώ» στα αυτιά τους, στο προικοντούλαπο ένα «ναι» που σαν τιμή κρατάνε. Και έναν ιδρώτα να τους κόβει τα αρχικά. Κριός πολιορκητικός σε βλεφαρίδας σχηματισμό με στρατηγό μετόπισθεν. Και η οπισθοχώρηση με ένα «γεια» να αρχίζει;

Πολεμιστές του δάσους,
Πετούν αγκάθια στις πληγές, κλωτσάνε με τις δυό οπλές, καπνίζουν χόρτο στη βοσκή, έρωτα σβήνουν με κρασί, ίσως και ένα κοκτέιλ. Και όταν σε φτάσουν να απορείς ποιός απ’ τους δύο σας φταίει, γελούν λίγο με υπόνοια, κάνουν πλάκα σαρδόνια.

Θυμώδη μεγαθήρια,
Πατούσες και μουστάκια. Ομοσπονδύωση ψυχής, του Ανήρ με την κατάρα*.... Έχουν και μία προφορά, το λένε ωραία ξενικά!

Αγέλες φυματικές με σύφιλη και βλέννες,
Στα μάτια διαχωριστικές γραμμές, χαράζουν τους χάρτες, μοιράζουν τα βασίλεια με πονηρό ηγεμόνα. Και μια χαράδρα-γηρατειά στο αντίο -κι αν το πούνε-, μαζεύουνε Μαγιόξυλα μαζί με τα άλλα αγκάθια, φτιάχνουν στεφάνι όμορφο να δέσουνε στον τοίχο, αφού τα άλλα στέφανα που μοιάζουν χολοφόρα, κουρνιάζουν στην ψυχούλα τους μαζί με όσα κρύψουν.

Κτήνη παρατημένα με εύκολες λύσεις,
Μες σε σπηλιάς ανάκλιντρα βροντάνε στο θυμό τους και λένε «σ’ αγαπώ» και άλλα βρωμόλογα που μάλλον δεν πιστεύουν. Και αν τους ρωτήσεις, θα αποκριθούν πως το ένιωθαν ...μέχρι να ξαγαπήσουν. Και όταν την γούνα τους λυγούν, μες σε πλυντηρίου κάδο, με μάτια ανυπολόγιστα όταν το τζάμι ξύνουν, στην πρόπλυση με τ’ άλατα σαν στήλες που σαστίζουν... όταν η φάκα η πονηρή, αρπάξει το στερητικό το «ξι», το «άλφα» στην αρχή της λέξης, τους άλλαξε το νόημα.

Τετράποδα ερπετά που σώμα δεν ορίζουν,
Διχοτομούν τη γλώσσα τους όταν στο ίδιο στόμα, μιλούν με λέξεις δίπτωτες και δυσμενείς συνάμα. Τα χέρια σαν προέκταση του δήθεν ανδρισμού τους, αρπάζουν και σηκώνονται θαρρείς κλωνάρια δέντρων που το άπειρο ζητούν και σύννεφο δεν πιάνουν... Φυλλοφορούν ερμητικά μείον το ένα λάμδα. Φιλοφρονούν το αέναο μαζί με κάτι ακόμα.

*ανήρ + anima + mal: animal
(Σε ευχαριστώ Alex για την φωτογραφία)

Ψήνεται... Βράζει... Κοχλάζει...

Ήρθε και πάλι αυτή η μέρα που μισούσε.
Ψήνεται... Βράζει... Κοχλάζει...
Και το χειρότερο, χαμογελάει σα να μην τρέχει τίποτα...
Βήχει διακριτικά και με την ευκαιρία κατεβάζει το πρώτο υπογλώσσιο.
Περνάει με ένα ποτήρι ζεστής σαμπάνιας στο χέρι. Πόσο βαριέται να το ακουμπήσει στον πρώτο διαθέσιμο δίσκο για να πάρει ένα νέο, δροσερό και λιγότερο ξεθυμασμένο.
Κρύβεται για λίγο πίσω από το σκρίνιο. Ισιώνει το εσώρουχο της και ξύνει την αμασχάλη της όπως το γυαλόχαρτο που βρίσκει τραχιά επιφάνεια για να επιτελέσει έργο φιλανθρωπικό και εκούσιο.
Γελάει με αστεία που δεν καταλαβαίνει και δεν έχει διάθεση να καταλάβει.
Φτύνει την τσίχλα της όταν δεν κοιτάνε.
Και Ψήνεται... Βράζει... Κοχλάζει... Χύνεται...

Κάποια στιγμή τα φώτα σβήνουν και ανάβουν τα κεράκια.
«Χρόνια πολλά γιαγιάκα», της λεν και το τραγουδάκι.
Να ζήσεις γιαγιάκα και χρόνια πολλά, γριούλα να γίνεις...

-Να γίνεις;
...αποκρίνεται.

Κοιτάζει τα ροζιασμένα χέρια της με θαυμασμό, σα να περιεργάζεται κουφάλα ιτιάς.
Παίρνει ένα κουτάλι και απειλητικά καθρεφτίζει το βλέμμα της στην κοίλα επιφάνεια του.
Πιάνει το στήθος της ξύνοντας την κοιλιά της.
Τρίζουν τα δόντια που της έχουν μείνει.
Σαράντα χρόνια χρειάστηκε να γεράσει και άλλα τριάντα να το συνειδητοποιήσει.
Αυτοεξυπηρετούμενη, δε λέω, σαν τα λιοντάρια που σκοτώνουν από συνήθεια και βρυχώνται ψόφια.
Γέρασε για να ποτίσει λίγο σεβασμό στα άσπρα μαλλιά της που φύτρωσαν σα φασόλια σε αχνό βαμβάκι.

Και Ψήνεται... Βράζει... Κοχλάζει... Χύνεται... Αφήνεται...
Καίει το στόμα της βρισιές, φτύνει το βλέμμα της φωτιές...
Ήρθε και πάλι αυτή η μέρα που μισούσε.
Η μέρα η επόμενη, η μέρα η προηγούμενη.
Και ξάφνου φως...

Bλέμμα αντισηπτικό

Βλέμμα αντισηπτικό

Γρήγορο μπάνιο, τα νερά να στάζουν
Τα μάτια στο κουδούνι και ο ήχος στο ρολόι.
Με ένα παλιό ξυράφι και παγερό αφρό, κινήσεις γρήγορες
Βιάστηκα και σκόνταψα που λέει και ο λαός μας
Λάθος που πληρώνεις μ’ αίμα.

Δεν άργησες, κομψή όπως πάντα.
Φανερά αδυνατισμένη, άλλαξες δουλειά, πάει το όνειρο.
Ο γάμος σου καλά κρατεί, αποκρίθηκες.

Με μια ματιά πιο κοφτερή και από το πιο όμορφο λεπίδι ξύρισες τον λαιμό μου στη μελανιά που σαν φιλιού πατημασιά, στόχου σαθρό σημάδι, ομόκεντρο και αυτό.

Τότε με καμάρι και λέξεις παγονιού παρίστανες τον γιο σου, αν και η φωνή η μέσα σου ζητούσε εξηγήσεις.

«Καιρό είχαμε να σε δούμε» με βλέμμα αντισηπτικό

...είπε ο λύκος στο αρνί

Πέταξε το manual,

Έληξε η εγγύηση. Κανείς δεν ευθύνεται πια για μένα. Κάθε τι που θα χαλάς στοιχίζει. Η αντιπροσωπία θα χρεώνει κάθε ανταλλακτικό σε τιμές απρόσιτες, ανάλογες των επιθυμιών μου.

Και βάζεις το χέρι λιγότερο βαθιά στην τσέπη και αγγίζεις όσα σου επιτρέψουν οι ραφές σου. Αν με τιμήσεις λιγότερο, να με εκτιμήσεις ομόρρυθμα. Δεν θέλω τσιγγουνιές, γνήσια μοσχεύματα: αν πάρεις fake να ξέρεις, ίσως διαβρωθώ, ίσως καταστραφώ και αναλαμβάνεις την ευθύνη.

Ήξερες όλες τις λειτουργίες μου και ήσουν επιδέξιος στη χρήση μου. Ήξερες όλα τα κουμπιά μου, σύστημα τυφλό με όραση περιορισμένη και βλέμμα στο κενό. Ήρθε η ώρα να πετάξεις το manual. Άλλαξα τα κουμπιά μου. Βάζω το off στο eject και το eject στο play.

Με χέρια και πατούσες, λόγια και βρυχισμούς, στο άπειρο της ζούγκλας σου, στο άβατο της φούργιας μου, μας έπιασε το χιόνι. Tropical malady και τεχνικές υπηρεσίες στα επείγοντα με αριθμό πρωτοκόλλου.

«Είμαι αδαής... αλλά όχι για πολύ»... είπε ο λύκος στο αρνί. «Θέλεις να παίξουμε».

Πρώτη του Μάη

Αργώ για να μην αργήσω...

Μαλλιά κουβάρια

Κόκκινη κλωστή δεμένη τυλιγμένη σε μια μπάλα μάλλινη. Με τα σκαρπίνια του έδωσε την πρώτη κλωτσιά. Με τα γοβάκια της μετρίαση την ορμή του μάλλινου βράχου που κατρακυλούσε στον γκρεμό. Κανείς δεν είχε τον έλεγχο για να είναι τα μάτια χαμηλά και σκυμμένα. Πιο πέρα από τον λαιμό του, δύο κουμπιά από το πουκάμισο του ανοιχτά. Ο χώρος ήταν ανοιχτός και τα λουριά σκισμένα.

Πέρασαν πάλι 6-7 μήνες. Όταν έφτασε η ώρα της συνάντησης, το χρονικό κενό που τις πρώτες μέρες έμοιαζε χρόνια, έσβησε στο πρώτο κοίταγμα. Και πάλι μαζί. Θα κατρακυλούσαν και απόψε όπως τόσα χρόνια. Τι να φοβηθούν; Πέτρα που κυλάει μαλλί δεν πιάνει.

Άφησε τη βέρα της στο κομοδίνο δίπλα στις έγνοιες του. Έσβησε και αυτός ένα τσιγάρο στο ποτό του που είχε στερέψει. Από το άγχος η αναπνοή της μύριζε σαν επόμενου πρωινού ενώ η γεύση του θύμιζε τα περασμένα.

Με ρούχα, χωρίς ρούχα –κανείς τους δεν θυμάται-, μια αγκαλιά. Τα στήθη της πλακώθηκαν και ο ανδρισμός του ορθός πίεζε την κοιλιά της. Στα δυό του χέρια το κεφάλι της απλά παραδομένο, εμπιστοσύνη περίσσια.

Ξαπλωμένοι σε ύπτιο και πεταλούδα, κολύμπησαν στα σύννεφα. Ένα, δύο, τρία, το κεφάλι στην επιφάνεια. Ένα, δύο, τρία, το κεφάλι πνιγμένο σε σκέψεις παράμερες. «Δεν ήταν η ώρα» τον καθησύχασε.

Το κουβάρι είχε ήδη μπερδευτεί στις μάλλινες πατούσες του τίγρη.

Σε κάθε ανάσα του έκρυβε τη βία. Σε κάθε ανάσα της, τη λαχτάρα. Συγχρονισμένες εισπνοές και εκπνοές, Τανδρικές, να μηδενίζουν το έσχατο, να επαναπροσδιορίζουν τη λίμπιντο και οι ερινύες σα γριές να κοιτάζουν από τη μεσοτοιχία και να θαυμάζουν το αποτέλεσμα της αδρανείας τους. Με δυο βελόνες στο χέρι τους έπλεκαν το εγκώμιο και αντάλλαζαν φιλοφρονήσεις για τη δεξιοτεχνία τους. Η μοναξιά της επαρχίας βλέπετε, τέχνες κατεργάζεται σε αυτά που η λογική δεν μπορεί να εξηγήσει.

Οι βελόνες, σαν παγέτες ροκ μπάντας παρατημένες σε ντραμς σκονισμένα, έτοιμα να ηχήσουν τον ήχο του φιλειρηνικού πολέμου, ψάχνοντας τον μαέστρο έγραφαν μελωδίες.

10 χρόνια στα βαθιά και ένας πνιγμός στα 9 με θύμα όσα δεν είπαν μια βραδιά. Ο χρόνος για αυτούς όμως δεν κύλαγε συμβατά. Δυο φορές τον χρόνο και ερχόταν σαν επόμενη μέρα.

Μαγνήτης

Στο φανάρι σταμάτησε να κοιτάξει απέναντι στη διάβαση. Το ανθρωπάκι αναψοκοκκινισμένο φυσούσε και ξεφυσούσε μέσα από τη φωτεινή δέσμη της σήμανσης. Τον πλησίασε ένας άνθρωπος ακόμα με ανάλογα χαρακτηριστικά, ίσως λιγότερο κόκκινος στον σοσιαλισμό του, με πιο σταθερή εισπνοή και πιό εξωστρεφή εκπνοή... Νέα γνωριμία σε ανελκυστήρια συνάντηση δρόμου. Λέξεις περιορισμένης φαντασίας

-Καλησπέρα...
-Ξέρω-ξέρω...

Ο διάλογος πάντα προβλέψιμος. Τον τελευταίο καιρό γνώριζε τα μελλούμενα πριν εκτελεσθούν. Οι ανάγκες άλλαζαν, οι άνθρωποι ίδιοι. Σε μια χοάνη προσωπικοτήτων είχε το θετικό πόλο –και ξέρεις- τα αντίθετα έλκονται. Κάποιοι τον οδηγούσαν στο κατώφλι του σπιτιού του, λιγότεροι –τυχεροί στην ατυχία τους, άτυχοι στην ευτυχία τους- άφησαν το πρώιμα αλκυόνιο κορμί του στις παρυφές του κρεβατιού του.

Εργασιακή σχέση η αγάπη και οι συμβάσεις ασυμβίβαστες και ανυπόγραφες. «Της μιας βραδιάς» χτύπαγαν κάρτα στην καρδιά του. Μεροκάματο της θλίψης, νυχτοκάματο της σήψης και ο εργοδότης να επενδύει σε εταιρίες ομόρρυθμες που έσκαγαν σαν φούσκες. Δυο πόλοι ετερόκλιτα αμφίθυμοι τρέλαιναν την πυξίδα του. Χαμηλό το βαρομετρικό και ο χειμώνας δωδεκάμηνος .

Παρατημένος στη διάβαση με τα αμάξια να χορεύουν γιάνγκα σε απόλυτη στοίχιση στις διακεκομμένες διαγραμμισμένες λωρίδες κυκλοφορίας, αισθάνθηκε σαν πιόνι γκρίζο σε μια σκακιέρα με ασπρόμαυρους κατοίκους. Μαύρη η επιλεκτική του αχρωματοψία, σαν ένα κομμάτι νύχτας που κάθε τι σκούρο, ξέφτιζε σα δάκρυ υδροχλωρικού οξέως στη σκαμμένη από ανακατασκευές επιδερμίδα της παρατεταμένης εφηβείας. Κολλύριο με λουλάκι, να δει καθαρά. Μια λευκή γραμμή το δάκρυ και αυτός γκρίζος, να ξεπλένει σαν λύκος τη διάφανη καρδιά από κάθε φθαρμένη σκιά... Γκρίζος, γκρίζος και σκούρος, να περιμένει το κόκκινο ανθρωπάκι να περπατήσει αψηφώντας την αναπηρία του.

Ένα ακόμα πρωινό παρατημένος περιπατητής σε διάβαση, να ψάχνει το δίκιο του σε νοητές ευθείες –σαλίγκαροι εγωισμού-. Χωρίς χρώμα η καρδιά του, ναι... Αποκαρδιωμένος ποτέ... Έτοιμος, παρ όλες τις αμφιβολίες του να στολίσει με όμορφες λέξεις κάθε ασυμβίβαστη σκιά που σκούραινε τη δική του απόχρωση. Οριακοί συνταξιδιώτες και αυτοί, άγγιζαν τα δικά του όρια και έπαιζαν ακόρντα με τα φάλτσα των τεντωμένων νεύρων του. Μελωδική άρπα να συνοδεύει a quatre mains τον επιχρωματισμό του εγωισμού του.

Έτσι, μαύρος και άραχνος, μάζεψε τη βρωμιά τους, πνίγηκε μες την πίκρα τους. Ήταν το τελευταίο πιόνι μιας ασύμβατης μονοχρωμίας. Αν ήταν βασιλιάς, αν κάποιος τον στόλιζε με στέμμα και άμφια, η παρτίδα θα ήταν κερδισμένη. Τα νέα ρούχα του άρχοντα έφτασαν και πάλι από το καθαριστήριο. Γυμνός στο ακροατήριο του, εκτεθειμένος στα θέλω του, ανήμπορος να αγνοήσει τη σήμανση, κάθισε και περίμενε το φωτεινό σηματοδότη να αλλάξει χρώμα, όψη, μορφή, να βγάλει πόδια και να εξαφανιστεί. Νομοταγής βλέπεις, περίμενε να αλλάξουν οι κανόνες για να αλλάξει καρδιά. Μοσχεύματα πολλά μα οι δότες ήταν δέκτες και όχι συμβατοί, ομάδας του μηδέν να ψάχνουν άλφα-βήτα.

Στο μάτι του, ο ήλιος του μεσημεριού καθρέφτισε το απόγευμα. Ρουλέτα η στιγμή και επίπεδα σκαλιά η διάβαση. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Χαράδρες ασφάλτου σε γάζες τραμπολίνου, χοροπήδησε πλησιάζοντας το εχθρικό έδαφος.

-Μαζί και απέναντι...

Οι λέξεις βρήκαν φαντασία όταν τα μάτια τα αντικρινά ενώθηκαν. Μαραθωνοδρόμος νικητής, έκοψε της κορδέλα, αφήνοντας το πνεύμα να παραδοθεί στο δέντρο από μπετόν με την άγουρη και ώριμη ανθρωπόμορφη σήμανση. Ο θάνατος σου η ζωή μου. Το κόκκινο ανθρωπάκι, εξασφάλισε μια θέση στους πεσόντες. Έμφραγμα, έσκασε στη θέα της ανώφελης επιτυχίας. Λεωφόρος η ζωή και διάβασης κομμάτια. Σαν φιάλη με αίμα, έσκασε και περιέλουσε τον πράσινο κατώτερο κατασκευαστικό του σύντροφο με αιμοπετάλια και άλλα μεταγγίσημα παράδοξα. Όλη την περιουσία στο κόκκινο και στο ζυγό. Δυαδικό αν είναι εύκολο, με μια ευχή, όχι στην τύχη αλλά στον άνθρωπο:

-Κρουπιέρη μου κάνε τα μαγικά σου.

Rien ne va plus και η μπάλα να γυρίζει.

Πάρε με στο τηλέφωνο

(Η παρακάτω πληροφορία δεν είναι δική μου. Είμαι όμως σίγουρος ότι θα κάνει χαρούμενους όλους εμάς τους υπερχρεωμένους χαμηλόμισθους υπαλλήλους που βιώνουμε την οικονομική κρίση με ανάλογα κριτήρια της ηλικιακής κρίσης. Όσα ακολουθούν είναι απλά 10 -ή περισσότερα- νούμερα μακριά... Οι πληροφορίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί από εμένα προσωπικά οπότε να μην σας πάρω και στο λαιμό μου. Ίσως βέβαια ο τολμών, για ακόμα μία φορά να... Νικά!)

Το 11880 και γενικά όλες αυτές οι υπηρεσίες μας προσφέρουν την υπηρεσία σύνδεσης με έναν αριθμό. Είναι μια υπηρεσία που την προβάλλουν γιατί εμείς χρεωνόμαστε υπερβολικά ενώ αυτοί κερδίζουν. Ουσιαστικά μας πιάνουν κορόϊδα και το προβάλλουν σαν παρεχόμενη υπηρεσία. Ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε κάτι και εμείς. Από σταθερό τηλέφωνο καλούμε το 210 1188000 που αν έχουμε εναλλακτικό πάροχο με δωρεάν σταθερά δεν χρεωνόμαστε αν όχι την χρεωνόμαστε σαν αστική, και τους λέμε με συνδέετε στο 69 τάδε; και σου λένε "Ευχαριστούμε σας ενημερώνουμε ότι η χρέωση συνεχίζεται" Η οποία δεν συνεχίζεται ποτέ!

Τώρα δεν προτιμάτε το 11880; Σας έχω κι άλλα.

210 1188800 ΟΤΕ
210 1185000 VIVODI
210 1183300 Vodafone
210 1182100 Δεν την ξέρει η μάνα της
Ουσιαστικά αυτό που κάνουμε είναι:

210 + υπηρεσία + 00

Οι εταιρείες αυτές ψοφάνε να τους καλέσουμε να μας συνδέσουν και να χρεωνόμαστε υποτίθεται. Ιδίως κάτι μικρές σαν το 11821

Θέλετε κι άλλα; Σας έχω

Οι πενταψήφιοι αριθμοί έγιναν για να υπερχρεωνόμαστε. πχ το 14944 τηλεπληροφορίες ΟΤΕ (φαρμακεία, νοσοκομεία, ΟΠΑΠ κλπ)

Σας έχω ένα ενδεικτικό πινακάκι με αυτούς τους αριθμούς κλήσης.

14744 | Αποτελέσματα Παιχνιδιού "ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ" 210 1474400

14844 | Ώρα Ελλάδος 210 1484400

14944 Εφημερεύοντα Νοσοκομεία, Φαρμακεία, Ιατροί
(Αττικής, Θεσ/κης, Πατρών, Κρήτης, Θεσσαλίας,
Μυτιλήνης) Δρομολόγια: Πλοίων, Ολυμπιακών
Aερογραμμών- ΑEGEAN, OΣΕ, ΚΤΕΛ,Προαστιακού
Αποτελέσματα: SUPER 3, EXTRA 5, ΤΖΟΚΕΡ -
ΛΟΤΤΟ - ΠΡΟΤΟ - ΠΡΟΠΟ - ΠΡΟΠΟ Γκόλ,
Εθνικό - Λαϊκό Λαχείο / Ιππόδρομος
Ζώδια & Συνταγές (από τη Μαρία Λόη)
Δελτίο καιρού Ελλάδος & Ατμοσφαιρική
Ρύπανση Αττικής
ΚΤΕΟ (Αθηνών, Θεσ/κης, Πατρών),
Διανυκτερεύοντα Βενζινάδικα Αττική) 210 1494400

Γενικά ότι πενταψήφιο αριθμό ξέρετε ισχύει το 210 + αριθμός + 00

Αυτά μόνο από σταθερό από κινητό δεν έχω δοκιμάσει ακόμα.

Άντε και καλές κλήσεις μην χρεώνεστε!

NEO!!!

Καλέστε 210 11889 00 και ζητήστε σύνδεση με κινητά ή σταθερά εξωτερικού προς όλον τον κόσμο!!!

Μας άλλαξαν τα φώτα

...και τα κεριά να σβήνουν

Έκλεισε τα φώτα, απόηχος οικολογικού διαγγέλματος και άλλων ενοχών ασπρόμαυρης μιζέριας. Ήθελε και αυτή να συμμετέχει όπως και τόσοι άλλοι. Κανένας ρομαντισμός και τα κεριά να καίνε.

Την πλησίασα, τα ποτά ήταν έτοιμα. Στάλα δεν ήπιε. Μεθυσμένη, επέστρεψε στις σημειώσεις της. Έβγαζε τον αστρολογικό μας χάρτη. Να μάθει το μέλλον μας και ήταν αγχωμένη, σαν μαθήτρια που όλα θα κριθούν στις πανελλήνιες. Αν έμενε μετεξεταστέα στο μάθημα της ευτυχίας, άραγε, μπορούσε να ξαναδώσει;

Πόσα χρόνια να κρατούσε παλιότερη βαθμολογία από επιτυχημένες σχέσεις που ναυάγησαν; Από τις λίγες στιγμές που μείναμε μόνοι και αυτή η ήσυχη ανησυχία μας κράταγε σε υπερένταση. «Νύχτα είναι θα περάσει» και μου ήρθε η μελωδία. Τη σφύριξα για να καλύψω τον απόηχο από τα κομπρεσέρ που μας έπαιρνε για ακόμα μια μέρα το κεφάλι.

Μέρες τώρα δεν είχαμε βρει ησυχία. Έβαζαν φυσικό αέριο και η περιοχή είχε γεμίσει σκόνη και χώμα. Μύριζε πνιγμένη γη και νεκρά χρώματα μιας παιδικής ανάμνησης που βίωναν άλλοι στη θέση μας... Μια νύχτα χωρίς θέρμανση, με σπίρτο αναμένο, σαν έκρηξης απόηχος.

Ήσουν σε ώρα Πορτογαλίας και αργόσχολή. Ήμασταν μια ώρα διαφορά και πολύ διαφθορά. Γυμνοί, στον ρουχισμό μας, τρεμάμενοι στην ψύχρα μας. Μια νύχτα δίχως θέρμανση... Μια νύχτα και άλλη νύχτα...

Στα μάτια σου, υπότιτλοι: «Ας όψεται ο Πλούτωνας». Voice over τα δικά μου, στο mute. Ο λόγος της ημέρας και ο παράλογος της νύχτας.

Σε πράξεις μαθηματικές συνέλαβες το σύμπαν: 111.111.111 x 111.111.111 = 12.345.678.987.654.321. Στρατιωτάκια και νούμερα, άσοι και μονάδες, απόλυτα πολλαπλάσια του 10 μείων ένα, σε αυστηρή σειρά, σαν κύκλος που στην μονάδα βρίσκει την τομή. Οποία δομή: Νίψων ανομήματα, μή μόναν όψιν.

Στο φως του φεγγαριού, τα άστρα είχαν έκλαμψη και εσύ τρέμεις μια έκλειψη. Μου έδειξες τον δρόμο στις γωνίες και με γιατρού πεποίθηση. «Το και το» είπες αφήνοντας τα γυαλιά στο πλάι σου με απογοήτευση προτετελεσμένου. «Το και το» επανέλαβες φωναχτά, να ακούσεις τη φωνή σε ηχούς διχάλα. Να αγωνιείς μη ‘ρθει ανάδρομος Ερμής και πέσει ο ουρανός σφοντύλι;

Στους σωλήνες φυσικό το αέριο. Έψαχνε διέξοδο ένας σκορπιός με το κεντρί ορθό και έτοιμο για μάχη άνευ όρων. Μια σπίθα έμελλε να ψήσει το χρυσόψαρο στα χείλη. Καρκινικά και ζυγισμένα τα βήματα... το βέλος φτάνει στην καρδιά σαν πολιορκητικός κριός. Κόκκινο το πανί στην αρένα και ο τορεαδόρ, ταύρος σε υαλοπωλείο. Παρθενική απώλεια λεοντείας τιμής. Κοιτάζει στα μέσα της και το άλλο της μισό, ομοζυγωτικής ομοιότητας. Στην εποχή του οφειούχου, αιγόκερος πνιγμένος στη φουρτούνα μιας παλίρροιας προφητειών με ένα χάρτη δύσβατο, χωρίς φραγμούς και ευδιάκριτα όρια.

Πολέμου αγρανάπαυση και οι δύο από τις δυνάμεις να ορίζουν τις τύχες με συνθήκες. Μικρός ο θάνατος, καπιταλιστικός με άλλα παιδικά παιχνίδια. Αχ, το ένστικτο, το ανθρώπινο το εξευγενισμένο.

Μια ώρα ακόμα μοναξιάς, στο Γκρινγκουιτς το ρολόι, τα φώτα για να ανάψουν. Έθεσες εαυτόν πέραν των κλικ... τώρα θα το πληρώσεις με έργα ανασκευαστικά και νέες μορφές ενέργειας...

Σε πράξεις μαθηματικές συνέλαβες το χάος: Αύγουστος μήνας ξαπλωτός, το άπειρο κοιμάται, πείρας και πυρράς απαύγασμα. Αύριο πάλι κομπρεσέρ, μπορεί να μας γκρεμίσουν όσα περίσσεψαν, μή μόναν όψιν.

Νύπτω τας χείρας μου και αμαρτίαν ουκ έχω. Δυο πρόσωπα αντανάκλαση σε δώδεκα θηρία Ολύμπιας πανουργίας. Στης σπείρας τον ορίζοντα, εσύ θα κάνεις κύκλους ζωδιακούς. Μας άλλαξες τα φώτα και πρόβλεψη καμία. Άστρα μη με μελώνετε...

Με κόντρα καθρέφτη, το ξύρισμα να φοβάσαι. Κανένας ρομαντισμός και τα κεριά να σβήνουν.

Ραφές

Θέλαμε και οι δύο να κοιμηθούμε αλλά δεν μας έπιανε ύπνος. Άλλαξα χίλιες φορές το μαξιλάρι μου, γύρισε πέντε φορές το πλευρό της με σκωπτικούς ρευματισμούς πρωτόπλαστης μιζέριας. Της έτριψα την πλάτη και είδα στη λαιμόκοψη πολυεστέρ, να τρώγεται με τα ρούχα της και εγώ με τα σεντόνια.

Στα πόδια της χαμηλά και κάτω από τον αφαλό, η φύση η ασθενής ξεχνούσε εποχές και ρόλους. Άνυδρο το μποστάνι, φύλακας στη δεκάτη. Συγκεκριμένα ποσοστά επιτυχίας μη μας πιάσει εφορία, αυτή με το άρθρο της γυναίκας μπροστά.

Ο ύπνος μου ξηλώθηκε σαν είδα τις ραφές μου. Μια μικρή σούρα δέρματος σε ίσια γραμμή, χώριζε το σώμα μου στα δύο. Στη συσκευασία δεν είχε χώρα προέλευσης ή τα συστατικά. Γουρούνι στο τσουβάλι με αριθμό μητρώου και ημερομηνία σφαγής. 3 μήνες στον πάγο, αν γίνει απόψυξη, όπως έστρωσες θα φας. Στη συντήρηση θα χαλάσουμε.

Κρύο, κολόνα πάγου, αήττητη στο ψύχος. Αν έλιωνε ίσως απόκοσμο το γέλιο μιας συγνώμης υπαινικτικής και όσων λόγο δεν έχουν. Μα πάλι σε αγκαλιά ζεστή, τέλος βραχύ, σκοτάδι και υγρασία. Τα απρόσμενα -του ξέρεις ποιού-, (που) πούπουλα μαδάει.

Στο μαξιλάρι στα δεξιά, σε αυτά που φέρνει τύχη, κρόσσια, της προίκας τα λοιπά, συγγενικής αγάπης, νεύρα που’ θελαν σίδερο να γίνουν τσιτωμένα.

Με πρέσαρες πολύ και σε περιεργάζομαι, πεθερικών συνήθεια. Έδειχνες άψογη, χωρίς φινίρισμα. Ακόμα και στον ύπνο έχεις μια απόκοσμη σιγουριά. Σιγουριά χωρίς γιώτα.

Στο γαλανό του μαύρου σου, στα μάτια τα κλειστά, τομή καλού χειρούργου, άρτια. Το στόμα μες τα κύματα, παλίρροια και λέξεις σε ανάσα ρόγχου κοιμηστού. Να δέσουμε τις βάρκες.

Στου αφαλού τη μολυβιά, κόμπος τα σωθικά σου. Σε κοίταξα επίμονα, εκεί που ανάσαινες πολύ στις πρώτες συναντήσεις. Μικρές ραφές περίτεχνες, μικρές πληγές επίπονες. Καμίας βελόνας η κλωστής σημάδι να προδώσει το χάος το αμέτρητο που σκέπαζες με χάρη σαν σταύρωνες τα πόδια σου. Μοδίστρα έμπειρη, κακοτεχνιάς αντίλογος, με δάχτυλα μικρά, βελόνα τη βελόνα, με διάφανη κλωστή, να κρύβει το όμορφο κενό που θέλει να με λιώσει. Πάγος ψυχή για να ‘μαι ορθός, καρδιά φωτιά, ξέρεις το πως. Και η ένωση καμιά τομή δεν είχε.

Σε κρίνω τώρα στις ραφές, τις βαθιές, τις αργές...

Μετάλλαξη όντως!

Χωρίς λόγια, μόνο με πράξεις επιβεβαίωσε στη συμπρωταγωνίστρια του ότι έμεινε ικανοποιημένος από τη συνεργασία τους.

Στο σπίτι τους να πάμε

Διάβαζε την Ιθάκη και πήγαινε στο Μπάουντιφουλ, μακριά από κάθε ένια. Θα έσβηνε σύντομα, 80 χρόνια στη γη και τα τελευταία 15 σκέτο βασανιστήριο. Κοίταζε έξω από το παράθυρο και φανταζόταν πως όλα ήταν εκεί να την περιμένουν. Έκρυψε το κεφάλι της στο κασκόλ της και μύρισε την άνοιξη στο σπίτι της. 12 μίλια μακριά και μια βαλίτσα να αργεί. Τα πόδια θα την βάσταγαν μέχρι εκεί. Σπίτι χωρίς κλειδί και όλα έρημα. Παραθυρόφυλλα ξυσμένα από τον αέρα και ένα πατάρι αναμνήσεις.

Θα έσβηνε, το ήξερε και πίσω απ’ τις κουρτίνες στις σκοροφαγωνένες το δάσος και ο γιος της. Πατρίδα μια και ένας κάτοικος λειψός. Αν έψαχνε νωρίτερα πατρίδα και το μέλλον ίσως να προλάβαινε. Μια επιταγή στην τσέπη της που δεν θα εξαργυρώσει. Αυστηρός ο ήχος που καλεί: «μητέρα, μητέρα...».

Όμορφη φωνή, και έσβηνε, γλύκαινε. Θυμάται ήταν γιος (ίσως να κάνει λάθος, χρόνια πολλά περάσανε). Γλυκιά φωνή. Όταν σταμάτησε να θυμάται όλα και πάλι στην τύχη τους. 15 χρόνια που θα γίνουν 16. Ίσως σταματούσαν και εκεί μαζί με την καρδιά της.

Θα έσβηνε. Και έσβησε μαζί με τη φωτιά την άσβεστη που πάγωσε το μέσα της. Πατρίδα δεν είχε και ο κάτοικος διαβαίνει. Ποιά γαλήνη; Ποιά ησυχία; Και ποιά φωνή μητέρα να φωνάξει;

Τα δέντρα ψιθυρίζανε το τέλος χρόνια πριν και στις σελίδες της Ιθάκης στάθηκαν. Δώδεκα μίλια ανάποδα. «Έκανα το ταξίδι μου, στο σπίτι τους να πάμε»...